Geacht meisje in de kuil,
Vanmorgen bezocht ik het Museum Kranenburgh in Bergen NH, en daar las ik je verhaal: Wat niemand had verwacht. Nee! Werkelijk niemand had verwacht dat je in een diepe kuil zou vallen – omdat je nét iets harder rende dan al die anderen, die ook zoveel haast hadden. Iedereen probeerde je te redden, maar waarom waren hun ladders te kort? Iemand gooide een warme trui naar beneden. En brieven, in het begin schreven mensen zoveel brieven dat je er een matras van kon maken. Maar het lukte niemand om je uit de kuil te bevrijden en uiteindelijk leek het alsof de wereld je was vergeten.
In de tentoonstelling vraagt Marit Törnqvist, die jou heeft bedacht en getekend, om brieven naar je te schrijven. En Marit Törnqvist is niet zomaar iemand: in 2024 won ze de Johannes Vermeerprijs. Voor het eerst werd deze Nederlandse staatsprijs voor de kunsten uitgereikt aan een kunstenaar die zich in de eerste plaats richt op kinderen. Ik kan natuurlijk geen nee tegen zeggen tegen deze grote kinderboekenschrijver en illustrator, geacht meisje in de kuil, en dit is mijn brief.
Zelf ben ik een paar dagen geleden ook in een kuil gevallen, al was dat mijn eigen keuze. Ik heb me als writer in residence laten opsluiten in het Roland Holsthuis, op een steenworp afstand van jouw kuil. Zoals omstanders brieven in jouw kuil gooien, zo zit ik hier op mijn laptop een soort brieven te schrijven. Hoofdstukken van een boek, in de hoop dat die ooit mijn kuil verlaten en lezers zullen bereiken.
Net als jij, geacht meisje in de kuil, ren ik soms iets harder dan anderen, en dat betekent dat ik anderen vaak voorbij ren. Door jouw verhaal sta ik daarbij stil. Jouw verhaal gaat over de vraag: hoe ga je om met een noodsituatie? Iedereen wil je wel helpen, maar niemand verplaatst zich echt in jou. Wat betekent het om iemand onbaatzuchtig te helpen? Wat heeft die “iemand” nodig?
